Mentionsy
Mroczne Wieki
Mroczne Wieki
03.06.2026 18:25

Zmierzch Rzymu, świt islamu - od Justyniana do Herakliusza i Muhammada | cz. 1

Epoka ta była jedną z najbardziej przełomowych w dziejach tej części świata. W tym samym czasie żyli ludzie, którzy odcisnęli na świecie piętno odczuwalne po dziś dzień. Herakliusz ratował Konstantynopol przed kolejnymi nawałnicami Persów, Awarów i Słowian rozbijającymi się o mury Teodozjusza, Grzegorz Wielki kształtował średniowieczne chrześcijaństwo zachodnie, Muhammad jednoczył arabskich Beduinów kładąc przy tym podwaliny pod praktycznie całą nową cywilizację i religię będącą amalgamatem zastanych przezeń wierzeń. W tym samym czasie perscy szachinszachowie tacy jak Chosroes II w boju sprawdzali granice wytrzymałości swoich rzymskich sąsiadów i odwiecznych wrogów, nie zdając sobie sprawy, że ich czas jest już policzony. Ciekawe to były czasy, oj ciekawe.


Wesprzyj mnie na:

https://patronite.pl/mrocznewieki

https://buycoffee.to/mrocznewieki

https://suppi.pl/mrocznewieki


Kup moją książkę na:

https://sklep.mrocznewieki.pl


Mroczne Wieki to podcast historyczny prowadzony przez Michała Kuźniara w całości oparty na publikacjach (naukowych i popularnonaukowych), tekstach źródłowych oraz własnych wnioskach.


Okładka: Mury Teodozjusza, Stambuł, sierpień 2025 - archiwum prywatne autora.


Źródła:

Konstantyn Porfirogeneta, O zarządzaniu cesarstwem, przeł. A. Paroń, ISKŚiO UWr IAE PAN, Wrocław - Warszawa 2024.

Koran, przeł. J. Bielawski, Faktor, Warszawa 2009.

Teofanes Wyznawca, The Chronicle of Theophanes Anni mundi 6095-6305 (A.D. 602-813), tłum. H. Turtledove, University of Pennsylvania Press, Philadelphia 1982.

Teofilakt Simokatta, Historia powszechna, przeł. A. Kotłowska, Ł. Różycki, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2022.


Opracowania:

Kaegi W.E., Heraclius. Emperor of Byzantium, Cambridge University Press, New York 2007.

Krawczuk A., Poczet cesarzy bizantyjskich, ISKRY, Warszawa 2006.

Hodgson G.S.M., The Venture of Islam, Volume 1: The Classical Age of Islam, University of Chicago Press 1977.

Ostrogorski G., Dzieje Bizancjum, PWN, Warszawa 2007.

Fokasa Chosroesa Germanusa Kagana Grzegorz Wielki Justyn II Konstantynopol Justyna II Hormizdas Oktawiana Augusta Chosroes II Narzesa Wigilancji Antiochi Justynian Wielki

Szukaj w treści odcinka

Wyczyść
Znaleziono 14 wyników dla "Justyn II"

Nowy cesarz uzyskał aklamację pałacowej gwardii, senatorów i ludu Konstantynopola, krzyczącego głośno Tu vincas Justyne!

Imperium Romanum było konglomeratem kultur, religii i tradycji zmieszanych w tym wielkim tyglu mielącym podbite ludy na mąkę, z której rosło wieloetniczne ciasto cesarstwa, jakie w okrojonej formie odziedziczył w 565 roku Justyn II.

Justyn, syn Germanusa, mógł być więc mocno zawiedziony, gdy na wezwanie nowego cesarza pojawił się w Konstantynopolu, ale zamiast audiencji i posady na dworze lub w armii otrzymał chłodne przyjęcie i stanowisko w odległym Egipcie.

Justyn, syn Germanusa, utracił także pozycję w armii i przyboczną drużynę.

Zapewne skrytobójczo otruty na zlecenie Justyna II i Zofii.

Musiał wtedy na własne oczy przekonać się jak łatwym łupem będzie Italia, zrujnowana i wyludniona po długiej wojnie i kolejnych falach epidemii, tzw. dżumy Justyniana.

W 572 roku, na przekór porażkom ponoszonym w Italii z rąk Longobardów, przekonany o swej potędze i sile sojuszu ze stepowymi Turkami, Justyn rozpoczął wojnę przeciwko Persom.

Można by rzec, że upadł niczym ambicje Justyna II.

Justyn II tego już nie dożył, objął władzę będąc w sile wieku, wydawał się więc całkiem dobrym kandydatem do tronu, zdążył zebrać niezbędne doświadczenie.

Justyn II, w przeciwieństwie do wuja, prowadził przez długi czas znacznie łagodniejszą politykę religijną, okazując więcej tolerancji wobec monofizytu.

Zgon Justyna II niewiele zmienił w imperium.

Tyberiusz II przywdziewał purpurę jesienią 578 roku w cesarstwie, które znajdowało się w sytuacji znacznie mniej komfortowej, mówiąc delikatnie, aniżeli 13 lat wcześniej, gdy ciało Justyniana spoczęło w złotym sarkofagu kościoła świętych apostołów.

Hormizdas myślał podobnie jak Justyn II.

Ostateczny upadek rzymskiej Hiszpanii nastąpił dopiero około roku 627, kiedy to król Sfintila zajmie ostatnie punkty oporu wojsk Herakliusza na Półwyspie Iberyjskim, kończąc tym samym rekonkwistę rozpoczętą jeszcze przez Justyniana.

Ostatnie odcinki