Mentionsy

Zainteresowanych odsyłam oczywiście do tekstów Prokopiuka, ale sam teraz będę korzystał z tekstu opublikowanego w studia Religiologika, numer 54 z roku 2021.

Jerzego Prokopiuka.

To tytuł tekstu Prokopiuka.

W moim rozumieniu, w rozumieniu Prokopiuka, gnozą jest transracjonalne, poznawcze doświadczenie przez człowieka siebie,

Poznawcze doświadczenie przez człowieka siebie, czyli swojej jaźni i ciąg dalszy Prokopiuka, a przez jaźń świata materialnego, ale też świata duszy i świata ducha.

Dla Prokopiuka warte uwagi jest to, że chociaż nauka Jezusa Chrystusa była uniwersalna, to prędzej kierował On ją do każdego niż do wszystkich.

I teraz proszę zauważyć, w jaki sposób Dobkowski wyjaśnia Prokopiuka i na ile właśnie te wyjaśnienia dotyczące opozycji hierarchia, duchowieństwo, kler, opozycji instytucjonalnego Kościoła wobec rozumienia religii chrześcijańskiej z uwzględnieniem tego, że możemy czytać chrześcijaństwo tak, jak proponuje ujęcie gnostyckie.

Chociaż w samym tym cytacie z Prokopiuka...

Gdyby tak czytać tylko to zdanie Prokopiuka, okazuje się, że widzimy tutaj różnicę pomiędzy tym, czym jest Chrystus Syn Boży i czym jest Jezus Syn Maryi.

I również ta uwaga Dobkowskiego dla Prokopiuka warte uwagi jest to, że chociaż nauka Jezusa Chrystusa była uniwersalna, to prędzej kierował On ją do każdego niż do wszystkich.

Różnica polega na tym, że w tym ujęciu Prokopiuka Chrystus zwraca się nie do wszystkich, tylko zwraca się do każdego.

wymaga wobec tego chrześcijaństwo, jakby rozwijając myśl Prokopiuka, wymaga tego, aby relacja pomiędzy osobą, jednostką, a bóstwem Chrystusem ustalana była jednoosobowo.

Jestem dalej w tabelce Dobkowskiego, zestawiającego Prokopiuka.

Omawia Prokopiuka.

Czyli dla polskiego ezotoryka Prokopiuka tradycja gnostycka, czy też postgnostycka, mówimy o tym właśnie postneognostycyzmie,

W poglądach Prokopiuka ważne miejsce zajmuje postać Jezusa Chrystusa, m.in.

Zrozumienie idei Prokopiuka, zrozumienie wykładni neognostyckich, które proponuje Jerzy Prokopiuk, pozwala na to, aby uwolnić się od obciążenia walki z tymi elementami świata, które tej walki nie wymagają.