Mentionsy

Ale już w pierwszy wieczór nie mogłam się powstrzymać, więc zostawiłam walizki w hoteliku i ruszyłam od razu schodami w górę do pracowni Picasso.

No i w 1904 roku właśnie do tego miejsca wprowadził się Pablo Picasso, a trzy lata później namalował w nim Panny z Avignon.

Oczywiście nie tylko ja tam byłam, bo kiedyś nie tylko Picasso bywał i tworzył, ale sam mój art crush Amedeo Modigliani.

że dopiero kiedy Pablo Picasso się tam pojawił, to zadziała się magia, że on tak jakby był esencją klimatu tego całego artystycznego przybytku.

I dlatego Picasso to nie jest tylko malarz, a na pewno nie tylko geniusz, którego z taką łatwością dzisiaj wiele, szczególnie historyczek sztuki, chce skancelować za jego zachowania wobec swoich partnerek, bo on był jednym z najistotniejszych elementów tworzenia się bohemy, historii, która zmieniła dzieje sztuki w przypadku też wielkiej, ogromnej ilości innych twórców, którzy zamieszkiwali mu martw w czasach Picassa.

Picasso kochał Montmartre aż do śmierci.

Bo też pamiętajcie, że kiedy już Picasso zaczął sprzedawać obrazy, kiedy tak naprawdę był pod skrzydłami no chociażby Gertrude Stein i kiedy rywalizował z Matizem, no to on wtedy przeniósł się na Montparnasse.

Ale to był mój pierwszy raz w miejscu, w którym Picasso i Modigliani spędzili tyle czasu 120 lat temu.

No i u tego pana Azon jedli na przykład Picasso, Modigliani czy Braque, no bo mieli blisko i korzystali z przychylności pana właściciela.

Jest to miejsce, w którym czas uwielbiał spędzać Pablo Picasso.

Więc znowu sama stałam jak głupia na ulicy i się wpatrywałam, wyobrażając sobie po prostu, no jak kiedyś Pablo Picasso, Modia, Poliner czy Maurice Utrillo palili sobie na przykład na zewnątrz fajkę, popijając ją absyntem, no i dyskutując o nowym dziele każdego z nich.

A wiadomo, że Picasso bardzo lubił, kiedy jego znajomi dyskutowali na temat jego dzieł, więc ja ich widziałam oczyma wyobraźni, kiedy stoją pod tym plakatem przy wejściu, pod tym malutkim, pomalowanym płotkiem.

Ale mam oczywiście ciekawostkę, bo w 1905 roku, czyli rok po przyjeździe, Picasso namalował obraz o tytule właśnie Zwinny Królik, na którym tak naprawdę był on sam, ale w postaci smutnego arlekina.

No i ten obraz w ogóle przez długi czas wisiał w tym zwinnym króliku, w tym kabarecie, ponieważ nie ukrywajmy, Picasso go podarował właścicielom, żeby spłacić kreskę, którą tak namiętnie tam pobierał.

Po winnicy wybrałam się do pierwszej, ale takiej pierwszej pracowni Picasso, którą odziedziczył po znajomym Hiszpanie, który po prostu zdecydował się, jak wielu kolegów Picasso, wrócić do Barcelony.

Paryż to magiczne miejsce, do którego chciałabym się przenieść chociaż na chwilę, by zza rogu kawiarenki Madame Charlotte obserwować jak Picasso wdaje się w dysputy z przyjaciółmi, Modigliani głosi boską komedię Dantego, a Van Gogh mknie po uliczkach Montmartre z bukietem słoneczników.

Był tam Picasso, Modigliani, Szaga, wszyscy tam byli.

I wiecie, ja myślałam, że tam jest napisane Picasso, bo ktoś użył naprawdę podobnego fontu, co oryginalny podpis Pablita,

Jak się zorientowałam, to się śmiałam dosłownie na głos, że to pussy, a nie Picasso.

Jej oczywiście biografia nie jest tak obszerna jak Picasso, o którym powstały setki książek, ale obiecuję, że zrobię to najlepiej jak będę umiała i kupiłam sobie książkę o niej, także już jest jakaś pomoc.

Poza tym też wiecie po odcinku o mojej przygodzie w styczniu w Maladze, jak odwiedziłam Picasso, że ja nie lubię zwiedzać kilku muzeów jednego dnia, bo ja już jestem po prostu wymęczona i nie mogę się skupić tak, jak bym chciała.

I tacy najważniejsi, no to wiadomo, Pablo Picasso, Amedeo Modigliani, Diego Rivera, Chagall, jeżeli chodzi o malarzy.

Picasso, który stoi przed La Rotondę z Modiglianim, a przecież oni się nie lubili.

Picasso często poniżał Modiglianiego.

A drugie zdjęcie to jest Picasso siedzący z przyjaciółmi, z Kisslingiem zresztą właśnie w środku tej La Rotondy.

Ja teraz patrzę na te zdjęcia w całkiem inny sposób, ale też chcę, żebyście wiedzieli taką rzecz a propos Picasso, że on tutaj bywał owszem, ale już rzadziej.

W ogóle widać po jego ubiorze, że to był ten czas, kiedy Picasso miał dużo hajsu, był ceniony, gdzie on myślę, że więcej czasu spędzał jednak w miejscach, które były dla bogaczy, dla jakichś elit.

No ale to wszystko nie zmienia faktu, że i Picasso tu wpadał, więc dla mnie to była istotna informacja i w ogóle w tej kawiarni czas spędzał...