Mentionsy

Stalin pisał do Roosevelta i do Churchilla, że Związek Radziecki chce nawiązać jak najbardziej przyjazne stosunki z nową, demokratyczną i przyjazną wobec Rosji Związku Radzieckiego Polską i że nawiązał stosunki z formalnie zupełnie niezależnym, niepodległym Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego.

Że ludzie tacy jak Edward Osóbka-Morawski czy Wanda Wasilewska, no to są polscy patrioci, z którymi Związek Radziecki chce żyć dobrze.

A zatem Związek Radziecki miał swoją polską armię, tak zwaną pierwszą armię polską, która wkraczała na Lubelszczyznę, a którą dowodzili do szczebla batalionu włącznie, zasadniczo oficerowie Armii Czerwonej skierowani na rozkaz.

nowego rządu proradzieckiego do nowej Polski, można to pokazać na polu walki, tworząc wielką, nową armię polską, liczącą być może nawet milion żołnierzy.

Że na bazie kadr Armii Ludowej, że na bazie dobrej współpracy PKWN-u z władzami radzieckimi, przy technicznej pomocy Związku Radzieckiego, da się siłami rządu lubelskiego wystawić tzw.

Front to w terminologii radzieckiej grupa armii.

Do Polski wchodziły wojska II Frontu Białoruskiego i pojawiła się koncepcja, żeby obok frontów radzieckich...

Ostatecznie I Dywizja Piechoty brała udział razem z innymi oddziałami w szturmie Pragi we wrześniu 1944 roku, potem w ogóle I Armia Wojska Polskiego brała udział w nieudanych po raz drugi desantach przez Wisłę, no walczyła ta I Armia Wojska Polskiego w pasie I Frontu Białoruskiego, no i jak pokazywały radzieckie doświadczenia, miała ocenę zasadniczo negatywną.

Front Polski byłby bardzo niepewny z punktu widzenia radzieckich dowódców, no bo żołnierz Polski nie był przekonany do nowej władzy.

Dowództwo radzieckie było tego w pełni świadome i nie chciało powierzać szczególnie istotnych zadań operacyjno-wojskowych Armii Polskiej, aczkolwiek oczywiście w zakresie symbolicznym, wyzwalania Warszawy i tak dalej, utrzymanie frontu na Wiśle w rejonie stolicy, no to były rzeczy ważne.

Stąd naczelny dowódca Wojska Polskiego, generał Michał Rola-Rzymierski miał zorganizować od polskiej strony przy pomocy radzieckich towarzyszy struktury organizacyjne trzech armii polskich.

Tymczasem pierwsza armia Wojska Polskiego na tle normalnej radzieckiej armii ogólnowojskowej, Armii Czerwonej, była po prostu słaba.

To znaczy, polscy komuniści chcieli zbudować armię w oparciu o radzieckie wzorce, o radziecki sprzęt, ale zasilić je Polakami.

Że to trzeba będzie stopniowo oprzeć na rozwiązaniach i na ludziach radzieckich.

Jednocześnie wiązało się to z procesem politycznej dominacji, bo przecież oddziały radzieckie, oddziały NKWD.

propagandy i rzeczywistości, bo okazywało się, że bez pomocy, jak to mówiono, towarzyszy radzieckich niewiele da się zrobić tak w wymiarze organizacyjnym i jak pokazała bitwa pod Budziszynem na polu walki.

Ale wciąż nie Warszawę, nie Kraków, nie Poznań, nie Kielce, nie Radom, gdzie olbrzymim problemem było zdobycie kadry oficerskiej i podoficerskiej i nauczenie żołnierzy walczyć według radzieckich metod, radzieckich regulaminów i radzieckim sprzętem, co łatwe bynajmniej nie było, bo tak jak powiedziałem, Armia Szerwona była nasycona, niezwykle nasycona nowoczesną techniką bojową.

Czasem zdarzało się tak, że dowódcy liniowi określonych radzieckich jednostek, które znajdowały się w Polsce, walczyły w Polsce, nagle dowiadywali się, że mają ubierać polskie mundury i idą do sojuszniczej armii.

To związek taktyczny, który zaczęto formować jeszcze na wschód od Bugu.

W połowie sierpnia zaczęto pobór młodych mężczyzn do wojska, no ale należało uzyskać ze Związku Radzieckiego, no choć tak prowizoryczne rzeczy jak umundurowanie.

Umundurowanie Wojska Polskiego, odmienne od radzieckiego.

Ciężkie warunki bytowe to była rzecz niezwykle frustrująca jesienią 1944 roku i stało to wrażącej sprzeczności z hasłami o potędze nowego państwa i potędze Związku Radzieckiego.

Dywizje piechoty, wzorowane na radzieckich dywizjach strzelców.

Druga armia Wojska Polskiego jako armia, jako związek operacyjny nie została użyta.

Stopniowo pojedyncze dywizje tej armii kierowano w ślad za wojskami radzieckich frontów na zachód i miały one teraz odegrać bardzo ważną rolę polityczną, zresztą tak samo jak odgrywały jesienią 1944 roku na wschodnim Mazowszu, na Lubelszczyźnie czy na Podlasiu.

Druga Armia Wojska Polskiego była mniej pewna politycznie, nie gotowa do walki, gorzej wyszkolona i nie zgrana jako związek operacyjny.

że na lewym skrzydle, a właściwie w centrum ugrupowania frontu, ale na lewym skrzydle operacji zaczepnej wymierzonej w Berlin i Drezno, obok kilku radzieckich korpusów i armii, stanie do walki do ostatniej ofensywy także II Armia Wojska Polskiego generała Świerczewskiego.

Armia bardzo długo nie wchodziła do walki i była przerzucana trochę jak kukułcze jajo między jednym a drugim radzieckim frontem, bo była niedoszkolona, bo nie osiągała gotowości bojowej.