Mentionsy

Jedna pojedyncza radziecka armia zaangażowana w pasie danego frontu w Bitwę Rżewską mogła w ciągu miesiąca mieć straty takie jak w 1944 ponosił cały front.

Tak jak ludność Leningradu musiała wytrwać albo umrzeć, tak żołnierze Armii Czerwonej, zwłaszcza żołnierze Frontu Kalinińskiego, których pchał do natarcia generał Koniew i żołnierze Frontu Zachodniego generała Żukowa, ginęli dziesiątkami tysięcy, bo tak chciał Józef Stalin i była to konieczność związana z obroną Moskwy.

Podczas gdy wojska frontu zachodniego, bezpośrednio broniące Moskwy, stopniowo spychały Niemców ze wschodu na zachód.

Wojska frontu kalinińskiego rozbiły spoistość niemieckiej dziewiątej armii i poszczególne związki operacyjne tego frontu zaczęły wykonywać potężną operację rajdową na tyły niemieckiej grupy armii środek, aż na pogranicze białorusko-rosyjskie.

Wojska radzieckiego frontu kalinińskiego przeskrzydliły Niemców stojących frontem ku wschodowi, ku Moskwie, nadal broniących Rżewa i Wiaźmy i wyszły im na tyły.

Wydawało się, że los niemieckiej 9 Armii, 4 Armii, 3 Armii Pancernej jest przesądzony, że nie da się utrzymać tego frontu, że w styczniu 1942 roku Armia Czerwona osiągnęła co chciała.

Wojska frontu kalinińskiego osaczyły bowiem Niemców.

To są jednostki, to są związki taktyczne 9 Armii, które w 1942 roku brały na siebie podstawowy wysiłek walki z dwoma frontami przeciwnika, a zwłaszcza z armiami frontu kalinińskiego generała Koniewa.

Wojska frontu kalinińskiego użyły w tej walce ponad 30 dywizji strzelców, 5 dywizji kawalerii.

Wojska frontu zachodniego, 45 dywizji strzelców i 12 dywizji kawalerii.

W straty frontu kalinińskiego dochodziły do 350 tysięcy żołnierzy.

To było zbyt oddalone od logistycznych baz zaopatrzeniowych frontu kalinińskiego i zachodniego.

I to była bitwa, która niektórzy złośliwie mówią pozbawiła Żukowa stanowiska dowódcy Frontu Zachodniego.

Niemożność zdobycia Rzewa, chociaż atakował bezpośrednio Koniew, sprawiła, że Żukow stracił dowództwo Frontu Zachodniego i został zastąpiony przez Koniewa, ale oczywiście sam dostał kopa w górę.

Żukow dostał kopa w górę za to, że nie potrafił poprawnie koordynować działań własnego frontu i szerzej całego ugrupowania w II Bitwie o Rzew, a więc tej operacji grzackiej, operacji rzewsko-syczewskiej.

A mimo to wojska na centralnym odcinku frontów kalinińskiego czy zachodniego podejmowały nową operację, która zakończyła się po raz kolejny rzeźnią i nie osiągnęła swoich rezultatów.

Koniew armiami frontu kalinińskiego uderzył bezpośrednio z północy na południe, wprost na Rzew.

Armia generała Leluszenki z frontu Koniewa wykonała klasyczne uderzenie z czasów I wojny światowej.

Można powiedzieć, Koniew był takim samym rzeźnikiem jak Żukow, a w nagrodę za niezdobycie Rzewa został dowódcą Frontu Zachodniego.

26 sierpnia 1942 roku Żukowa odwołano z dowództwa frontu zachodniego.

Z północy uderzyły wojska frontu kalinińskiego siłami 39 Armii, bezpośrednio z północy na południe.

Hitler miał świadomość, że utrzymywanie występu w Jaźmiańsko-Różewskiego, którego linie frontu wynosiły w sumie około 500 kilometrów, w warunkach pogromu stalingradzkiego nie ma już sensu, że armia niemiecka nie będzie już zdobywać Moskwy, przynajmniej na razie.

W tej operacji wojska frontu kalinińskiego i zachodniego zaangażowały ponad 850 tys.

Służba w 1942 roku, w radzieckich armiach w pasie frontu zachodniego bądź frontu kalinińskiego.

trwawy wysiłek Frontu Zachodniego i Frontu Kalinińskiego.