Mentionsy

Fawoni.

W górze, w gałęzie wierzby dmuchał fawoni.

Ale Fawoni nie był wiejskim chłopakiem.

Fawoni był wiatrem, spływał nad góry, lądy, doliny i nad ogród panakierza.

Sssssszszszszszszszszsz szemrały drzewa, a Fawoni to poruszał lekko skrzydłami, to przebierał palcami w gęstej zieleni, jakby grał szemrzącą piosenkę.

Poczekam, aż Fawoni uśnie.

Ale Fawoni nie myślał spać.

Fawoni wyciągnął ręce, złożył je nad głową jak pływak, nurknął w dół i popłynął pogodnym powietrzem nad ogrodem panakierza.

– Fawoni!

– Dokąd to Fawoni?

Po figiel do Oliwnych Gajów, wołał Fawoni i płynął nad zielenią w słońcu.

Fawoni odezwały się chrapliwe głosy w gąszczu mirtów, dębów, oliwników i zza pni wysokich traw wyjrzały rogate stwory o ludzkich kadłubach i koźnych kopytach.

Fawoni rozległo się dźwięcznym zaśpiewem z gęstwiny liści.

— krzyknął Fawoni i opuścił się na polany pomiędzy kępy fiołków.

Pień oliwnika zatętnił pod dłonią Fawoniego, jakby zabiło w nim serce i przez koronę przeniknęła przejrzysta postać.

Bosymi stopkami stanęła na mchu przed Fawonim.

– Czego chcesz, Fawoni?

Ponieś mnie do tego drzewa, Fawoni.

Jej miękkie włosy omusnęły jego ramię, a Fawoni obił ją w pół i wzbił się nad tajemniczy gaj.

Hej, Fawoni, złodziejaszku, oddaj nam pannę driatkę.

Ale Fawoni już był daleko.

Z gałęzi wierzby spoglądał na niego Fawoni.

— Fawoni!

Ratuj, Fawoni!

— Nie tak głośno — zaszemrał Fawoni i spłynął na gałąź oliwnika.