Mentionsy

Pankierz szedł powoli i rozglądał się po swoim ogrodzie, a obok, ocierając się o cholewy jego butów, stąpał stary wyżeł, Karwat, i spod obwiskłych powiek popatrywał na prawo i na lewo.

— przytaknął Karwat.

Kiwnął głową karwat i unosząc łapy, szedł przy pańskiej nodze ku wierzbie, ku oliwnikowi w głąb ogrodu.

Karwat wyciągnął się na ziemi, nos oparł na przednich łapach i wpatrywał się w to migotanie.

Warknął karwat i spojrzał w górę.

Karwat otrząsnął się ze wstrętem.

I karwat przysunął się bliżej do cholew pana kierza.

Odezwał się Karwat i nagle trzepnął uszami.

— Imość Łakotkowa śniadanie niesie, co Karwat?

Karwat szczeknął radośnie i skoczył ku zwisającym gałęziom.

– zapytał Karwat i wsparł się łapami o biały fartuch.

– zaśmiała się pani Łakotkowa, sięgnęła do kieszeni fartucha, wyciągnęła z niej obrośniętą mięsem kości i podała Karwatowi.

-"Ech", warknął Karwat, skrobiąc zębami po kości.

— No, to i my pójdziemy, Karwat — powiedział pankierz i wstał od stołu z kawałkiem placka w ręku.

Karwat podźwignął się na cztery łapy i, nie puszczając kości zębów, szedł za swoim panem krok w krok, aż do rabaty z barwinkami.

Liście błyszczały w świetle zachodu, a pan Kierz i Karwat rozsiedli się na ganku i patrzyli w zapadający zmrok.

— No i widzisz, Karwat?

— powiedział Karwat, podniósł nos, wciągnął powietrze, wpatrzył się w ogród i znieruchomiał.

Ale Karwat nie odpowiedział.

– Karwat, do nogi!

Karwat stał tu jak skamieniały, wpatrzony w oliwne drzewko.

Karwat przysunął się do pańskich nóg blisko.

Pora iść spać, powiedział Pankierz i obaj z karwatem ruszyli do sypialnianej izby.

Pan Kierz wyciągnął się na łóżku, karwat na starej żołnierskiej derce.

Karwat poruszył się na swojej derce, sapnął, przysiadł na zadku, poruszył głową i trzepnął uszami.