Mentionsy

– zapnęła Pani Bufo, przeciągnęła się przez rabatę i zniknęła w gąszczu kwiatowy grządek, a wróbel Maciek poderwał się w górę i furknął w stronę wieżby i oliwnika, bo wiedział, że Pankierz na pewno tam idzie.

Pankierz szedł powoli i rozglądał się po swoim ogrodzie, a obok, ocierając się o cholewy jego butów, stąpał stary wyżeł, Karwat, i spod obwiskłych powiek popatrywał na prawo i na lewo.

— Tak, tak, moje psisko — mówił pankierz, pocierając głowę w bliznach.

A pankierz siadł na ławie za ogrodowym stołem.

Gdyby pankierz go widział, wziąłby go za wiejskiego chłopaka o jasnych włosach.

I pankierz zapatrzył się w migotanie płowych listków oliwnika, w lekkie chwianie gałązek.

Każdemu podoba się to, co dorodne, okazałe, szepnął pankierz.

Miły wiaterek, powiedział pankierz.

— Kiedy przywykłem — powiedział pankierz i sięgnął po placek, a pani Łakotkowa westchnęła, wzięła tacę z pustą czarką i odeszła.

— No, to i my pójdziemy, Karwat — powiedział pankierz i wstał od stołu z kawałkiem placka w ręku.

— mówił Pankierz.

— zapytał Pankierz.

– krzyknął pankierz i porwał się ze stołka.

— odkrzyknął pankierz, podnosząc pod wiatr rękę i zbiegł ze swoim psem z ganku do ogrodu.

Liście szumiały, gałęzie chwiały się, ale gdy pankierz podbiegł do wierzby i oliwnika, ogród ucichł nagle.

Pankierz wszedł pod zwisające gałęzie.

– zapytał Pankierz i obszedł drzewko raz i drugi.

Wracajmy, powiedział pankierz i obaj zwrócili się ku domowi.

Za wiatrem, mruknął pankierz.

Kiwnął głową Pankierz i obejrzał się na swój ogród.

Pora iść spać, powiedział Pankierz i obaj z karwatem ruszyli do sypialnianej izby.

— Wyjrzałbym, zobaczyłbym, co to takiego — rzekł cicho pankierz.

Co rano kruszył pankierz wróbelką placek na ścieżce przy barwinkowej rabacie.

– mówił pankierz do karwata.

Mówił pankierz, a potem szepnął.