Mentionsy

I dziś będę ją prosił o to, żeby ona przypomniała życiorys Hanny Arendt.

Czy Hannah Arendt jest nam dziś potrzebna?

Choć może odrobinę stawiać opór, jeśli chodzi o język, myślę, że o tym trochę porozmawiamy, bo kilku języków Hannah Arendt używała, to te myśli, które zawarła, te pewne definicje, które wprowadziła do filozofii, czy twórczo przepracowała w filozofii, są dziś bardzo, bardzo aktualne.

I to jest też doskonały moment, żeby Hannah Arendt przypomnieć, bo

Więc to jest, myślę, dobry czas, żeby o Hannie Arendt mówić.

Tylko pamiętajmy też, że pism Hanny Arendt do 1985 roku w Polsce w ogóle nie było.

Które nam w dużej mierze najwięcej o myśli Hanny Arendt, czy może tyle najwięcej, o ile takich ważnych, dużych rzeczy o Hannie Arendt mówią?

Ale zanim pani rozwinie te swoje myśli o tej właśnie książce, to ja chciałbym przypomnieć, że Hannah Arendt urodziła się, bo to też istotne, żebyśmy wiedzieli z jaką kobietą mamy do czynienia.

Oni całkiem otwarcie traktowali kwestie własnej tożsamości żydowskiej, więc Hannah Arendt od dziecka wiedziała, że jest Żydówką.

Mama Hanny Arendt nawet prowadziła taki zeszycik, nasze dziecko i wypisywała tam notatki związane z nadzwyczajnymi, według oczywiście każdej matki, osiągnięciami.

No ale faktycznie, jeśli chodzi o Hannah Arendt, no to można było już zobaczyć pewne, no takie cechy, które nam stworzyły taką intelektualistkę naprawdę XX wieku bardzo, bardzo ważną.

Hannah Arendt, mimo że się wypowiadała o nim jako intelektualiście, filozofię zawsze bardzo dobrze, zawsze z szacunkiem, to z drugiej strony nigdy mu tego nie wybaczyła.

Nigdy tej żony zostawić dla Arendt nie zamierzał.

Arendt też obserwuje to, co się dzieje, jakie są nastroje, jak rodzi się coraz większy antysemityzm.

Myślę, że chyba tak łatwo o Hannah Arendt nie możemy powiedzieć, bo ona też w swoich pismach odnosi się do tego, o czym dzisiaj też bardzo dyskutujemy politycznie, to tu już jakby wrzucam ten współczesny wątek, czyli stworzenie dwóch państw, Izrael i Palestyna.

I to mówię, to są lata czterdzieste, pięćdziesiąte, kiedy przeczytamy to u Hanny Arendt.

Natomiast korzenie totalitaryzmu w 1951 roku są o tyle ważne, że Hannah Arendt w trakcie tych pięciu lat pisania tej książki też zmienia swój stosunek do stalinizmu.

Więc tutaj Hannah Arendt nam opowiada, jak rodzi się najpierw właśnie populizm, jak potem przechodzi coraz skrajniej i skrajniej i jak możliwe jest to, co dzieje się później.

Coś takiego, na czym się skupia Hannah Arendt we wszystkich swoich książkach, czyli umiłowanie do starożytności.

I Hannah Arendt to już w latach pięćdziesiątych przewidziała i powiedziała, jak ważna jest wspólnotowość i działanie.

Natomiast u Hanny Arendt to prywatne, a publiczne polega właśnie na polityczności.

To jest absolutne minimum według Hanny Arendt, o którym w ogóle nie ma co dyskutować.

Doktorat i w ogóle początki Hanny Arendt to jest trochę teologia.

I Hanna Arendt stworzyła swoją własną kategorię, która brzmi tak jakby ona bardzo dawno istniała, bo właśnie się odnosi do tego i to jest Amormundi.

I Hannah Arendt dużo o tym też pisze, mówi właśnie to życie na agorze, w tej sferze publicznej.