Mentionsy

takiej rzymskiej mentalności mieszkańców tego wyjątkowego, że tak powiem, jeśli chodzi o Macedonię, o Grecję miasta, jakim właśnie była Filipi, bo widzimy w tym tekście, jak apostoł Paweł wielokrotnie odnosi się do wielu wątków tak naprawdę, które w tej mentalności rzymskiej były obecne.

Więc dzisiaj spojrzymy sobie na takie dwa główne fragmenty tej części drugiego rozdziału, który się w zasadzie dzieli na ten tekst od dwunastego do osiemnastego i potem od dziewiętnastego dalej, gdzie apostoł Paweł przywołuje dwa przykłady życia Tymoteusza i Epafodyta.

Jak się czyta list do Filipian, czy w ogóle jakikolwiek z listów Apostoła Pawła, no to czasami możemy mieć takie wrażenie, jakbyśmy się przesłali rozmowie telefonicznej, którą tylko z jednej strony słyszymy, ale z drugiej strony czasami z tego kontekstu, tych wypowiedzi możemy się dużo dowiedzieć.

dążeń, które są tutaj obecne, tego biegu chwały z jednej strony, który jest obecny w mentalności rzymskiej, z drugiej strony ten przykład Chrystusa, który jest odwróceniem całego tego porządku, to widzieliśmy, jak apostoł Paweł w jakimś sensie dokonuje takiej totalnej dekonstrukcji tego sposobu myślenia i tego, co jest ważne dla ludzi, którzy funkcjonują w tym świecie, co jest istotne dla niego z perspektywy tego, co pokazał Chrystus poprzez swój wzór.

Ten fragment i ten przykład Chrystusa służy jako taki model i to nie tylko po to, żeby tego Chrystusa wywyższyć w jakiś szczególny sposób w tym tekście, ale apostoł Paweł chce przyjąć ten fragment i to pouczenie jako punkt wyjścia do bardzo praktycznego pouczenia.

Tak więc, a zatem także, więc Paweł odwołuje się do tego swojego argumentu i teraz co z tego wynika dla praktycznego życia?

Czyli Paweł...

Albo właśnie tę uniżoność, do której wzywa Paweł.

A tutaj pokazuje nam apostoł, że ta postawa jakby po pierwsze jest związana z tym, że nie ty się masz starać o swoje zbawienie, tylko wy się macie starać o wasze zbawienie, czyli że to jest wspólne, że my potrzebujemy siebie nawzajem, że musimy być jakoś tak towarzysząco względem siebie i wspierać się w tej wspólnej drodze.

Więc to uważam, że to jest taki mocny temat, który apostoł Paweł tutaj podejmuje na samym początku jako wypadkowa i wynika jakby zastosowania tego hymnu o uniżeniu Chrystusa do praktycznego wymiaru dnia codziennego i tego, jak ja funkcjonuję, że tak powiem, zajmę relacje z drugim człowiekiem.

No i też chyba dlatego z bojaźnią i drżeniem, ponieważ nie jest to ich zasługa, nie mogą się tym chwalić, jak gdyby to oni teraz coś osiągnęli, bo nawet jeśli coś osiągają, to w 13 wersecie Paweł dodaje, że to w zasadzie jest i tak

No tutaj ten tekst właśnie często też chyba stanowi przedmiot takich debat, dyskusji w kontekście tego, co jest po stronie człowieka, co jest po stronie Boga, ale biorąc pod uwagę, że jakby kontekst bezpośredni wypowiedzi Pawła, no to, że tak powiem, ten problem, który jest dyskutowany, jest trochę anachroniczny, bo widać, że apostoł Paweł nie chce tutaj się zajmować kwestią dotyczącą zakresów kompetencji i odpowiedzialności, która leży po jednej czy po drugiej stronie, tylko jakby...

możemy powiedzieć, te wskazania, które Paweł tutaj daje, jak je rozczytamy oczywiście właśnie w tym kontekście społecznym, to one bardzo mocno uderzają też w mentalność naszego świata, między innymi nie tylko mentalność, że tak powiem, świata, który jest wokół nas, ale również nas jako bycia częścią społeczeństwa i tego wszystkiego, co przenosimy czasami do Kościoła w kontekście naszego...

I tutaj na przykład mamy taki bardzo konkretny przykład, do którego apostoł Paweł też się odnosi, czy który wskazuje, kiedy mówi czyńcie wszystko bez szemrania.

Jeśli apostoł Paweł...

to w tym przypadku akurat Paweł nie odnosi tego bezpośrednio do samych wierzących Filipii, raczej ich przed tym przestrzega.

bo po pierwsze czytając ten fragment mam poczucie, że apostoł Paweł dotyka czegoś istotnego, po drugie nawet ten tekst, który przywołał Mateusz, czyli fragment z IV rozdziału, kiedy wspomina Ewodię i Syntychę, które są współbojowniczkami, można powiedzieć,

nie znamy motywów, osądzamy bardzo pochopnie, bardzo szybko, piszemy te komentarze, nawet ich nie przeczytamy, publikujemy, więc jakby wydaje nam się, że to, co się wokół nas dzieje, no to jest takie normalne i my też tak robimy, więc myślę, że gdyby Paweł pisał taki list dzisiaj, to mógłby wspomnieć na przykład o

Więc tutaj wydaje mi się, żebym się skłaniał, że jednak coś musi być na rzeczy, że oni mają te działania i właśnie apostoł wzywa ich do tego, aby to porzucili, aby się stali.

Tak ja patrząc sobie na ten tekst widzę, że apostoł Paweł próbuje jakby bardzo mocno dotrzeć do tej mentalności czytelnika i również do naszej mentalności dzisiaj, żebyśmy sobie odpuścili takie wzorce działania, takie postawy, ponieważ one nie są na pewno wprowadzeniem w życie wzorca Chrystusa, który jest ukazany właśnie w tym hymnie.

Ponieważ w końcowej części tego pierwszego fragmentu, który sobie analizujemy, apostoł Paweł też

Więc Paweł był już w tym więzieniu.

Więc wydaje mi się, że to jest produktywne opracowanie tego, gdzie on się teraz znajduje, a nie jakiś nasz docelowy kierunek, że my powinniśmy dążyć do tego, aby stać się taką ofiarą, bo raczej widzimy, że ofiarą Bogu miłym jest duch skruszony i jakby Paweł też w innym liście, w liście do Rzymiana mówi o żywych ofiarach.

Ja myślę, że Paweł też tego nie ma tutaj na myśli, tylko on jakby pokazując ten motyw dotyczący libacji, jakby zwraca uwagę, że nawet jeśli po prostu coś w jego życiu pójdzie nie tak, to tak naprawdę dołoży tylko i wyłącznie do tej ofiary, którą oni składają, ofiary ich wiary.

Musimy pamiętać, że dzieje apostolskie sprawozdają, że kiedy apostoł Paweł został powołany przez Jezusa Chrystusa, to Pan Jezus od razu powiedział, że będzie musiał wiele wycierpieć dla Jego imienia.

Apostoł Paweł sam po ludzku też przecież nie chciał cierpieć, nie był masochistą, tylko on rozumiał...

Czytamy dalszą część drugiego rozdziału, to właśnie wydaje mi się, że te wersety od XIX do XXX, gdzie apostoł Paweł zwraca uwagę na dwie postaci tego wczesnego kościoła, czyli na Tymoteusza i na Epafrodyta, że one właśnie mają odegrać taką istotną rolę argumentacyjną, bo na początku drugiego rozdziału Paweł stawia problem, diagnozę tego, co się dzieje.

I tak jak patrzę sobie na XIX rozdział, to też rozumiejąc jakby ten kierunek argumentacji w ogóle w tej retoryce takiej klasycznej, można zauważyć, że apostoł Paweł jakby daje te dwa przykłady po to, żeby pokazać, że to nie jest tylko teoria, albo to nie jest tylko i wyłącznie coś, co mógł zrealizować Chrystus jako ten niedościgły wzór.

A Paweł mówi, ale nie on.

Do bardzo konkretnych wątków, które apostoł Paweł pokazał, jeśli chodzi o Chrystusa.

Paweł, Tymoteusz, czy Tymoteusz Chrystus właśnie jako ten wzór uniżenia?

No, Paweł go tutaj nazywa, że jest podobny do niego, albo taki jak on, że jest jego jakby, można powiedzieć, myśli po jego myśli.

Ale tutaj zwracasz uwagę na to, że to dziedzictwo Pawła jest takie mizerne, bo Paweł jest w więzieniu i tak dalej.

Apostoł Paweł też w pierwszym mieście do Koryntian powie, że to, co u świata głupiego wybrał Bóg, żeby zawstydzić to, co mocne, albo to, co ludziom nie przyszło na myśl.

Więc Paweł odkrywa tę przewrotną logikę Królestwa Bożego, ale Jezus też mówi, ostatni będą pierwszymi i tak dalej.

Więc faktycznie przykład tutaj Epafrodyta, który jest wysłany, żeby pomóc Pawełowi, a on się jeszcze rozchorowuje, także prawdopodobnie

Więc Paweł go pokazuje jako współbojownika.

rzymskiej i widzimy te obrazy, które zostały podane, właśnie ten przykład Chrystusa i potem właśnie apostoła, te praktyczne wskazania i tak dalej, to apostoł Paweł niesamowicie, że tak powiem, domyka cały ten obraz właśnie jednym zdaniem.

I cóż, skoro Epafrodyt może, skoro Paweł może, skoro Tymoteusz może, to my dzisiaj również możemy spróbować odwracać ten porządek, w którym niejednokrotnie może funkcjonujemy ze względu na nasz kontekst, po to, żeby odzwierciedlać w życiu, w codzienności, w praktycznym byciu w domu, w rodzinie, w pracy odwrócony porządek wartości, który tak naprawdę jest tym światłem, które świeci w ciemności pokolenia złego, jak powie apostoł Paweł.