Mentionsy

Iza, jakbyś mogła w trzech zdaniach opowiedzieć, czym się aktualnie zajmujesz?

Fizycznie jesteśmy na zachodzie, mentalnie zobaczymy, ale rzeczywiście Iza przyjechała do mnie do Gliwic z Rzeszowa już wczoraj wieczorem po to, żeby obejrzeć historyczne wydarzenie w polskim sporcie, bo Gliwice gościły pod koniec października, w zasadzie na przełomie października i listopada futsalową Ligę Mistrzów.

Jak Ci się podobała ta odsłona sportowej rywalizacji?

No i z tego futsalowego, sportowego święta lądujemy tutaj po to, żeby na warsztat wziąć temat, który w podcaście Głowa Rządzi jeszcze ruszony dogłębnie nie był, a tym tematem jest klimat motywacyjny, którym Iza zajmowała się także naukowo.

Jako psycholog praktyk pokusiłbym się o coś takiego, że to jest taka otoczka w tym, co się na co dzień robi w środowisku treningowym i w środowisku rywalizacji sportowej.

tego środowiska, które będzie wspierające, motywujące albo takie, które będzie nakładać presję, rywalizację, czasami wręcz taką niezdrową rywalizację.

jaki jest klimat w twoim klubie, no to tu już odpowiedź nie jest taka jednoznaczna, bo tak naprawdę już będziemy tutaj bardziej w temacie klimatu organizacyjnego, z misją, z wartościami, które są ważne w danym klubie, a nie tylko w danej drużynie, czyli na poziomie niżej.

Bo jakby mamy drużynę, mamy klub, mamy związki sportowe, mamy organizacje, no i nam się jakby rozszerzamy, tak?

To nie jest tak, że wkładamy termometr albo pobieramy jakąś próbkę i wrzucamy to do analizatora i nam wychodzi wynik, tylko tutaj badacze tacy jak ty muszą się nieźle nagłowić, żeby znaleźć odpowiednie narzędzia i sposoby, żeby to zbadać i porównać między dwoma różnymi na przykład drużynami czy klubami.

Tak to jest z procesami grupowymi, bo gdzieś tam mamy, no nie jednostkę, tylko mamy tych uczestników wchodzących w końcowy rozrachunek więcej i tutaj każdy z nich wnosi, przecież jakby wnosi do sportu to, co też nauczył się wcześniej, czyli wnosi pewne wartości, wnosi pewien system też wynikający z socjalizacji, wnosi pewne postawy, przekonania, już on sam

On wyklucza rywalizację?

rywalizacja nie jest głównym punktem tutaj.

I on będzie sprzyjał nam rywalizacji.

No tak, ale ta rywalizacja jest po to, żeby zdominować.

koncepcji Davida Shieldsa, który mówi o koncepcji rywalizacji i kontrrywalizacji, competition i de-competition z angielskiego, że ta rywalizacja może być tak naprawdę formą współpracy między zawodnikami.

No bo jakby napędzamy się razem rywalizacją, liczą się wyniki i tutaj podnosimy się wzajemnie.

I właśnie trener przyczyniał się tam do kształtowania takiego klimatu bardziej rywalizacyjnie.

Natomiast nie możemy jeden do jeden powiedzieć, że ta rywalizacyjna nie będzie skuteczna.

Podejmowania rywalizacji.

Jakoś pojęcie rywalizacji wpisane jest to, czym ona się ma zakończyć, tak?

Tam mamy dużo takiej orientacji prorywalizacyjnej pomiędzy zawodnikami, tej takiej faktycznie skuteczności, jakby chce być lepszy, żeby.

utworzony będzie bardziej prorywalizacyjny.

realizacja tych potrzeb wynikających właśnie z teorii samodeterminacji, czyli zarówno autonomii, kompetencji, jak i przynależności.

Że ktoś, jak wygrywam, no to jest też osoba, która gdzieś tam przegrywa, w związku z tym to będzie, nie wiem, dwunasty, trzynasty rok życia, czyli gdzieś tam przed specjalizacją, zaraz, więc to też będzie w tej rozmowie dosyć istotne.

No i jeśli nie zrobimy tej bazy polegającej na tym, że skojarzymy aktywność fizyczną z przyjemnością, z samorealizacją, ale to nie na tapie sześciu lat, natomiast przyjemność, zabawa, robię to, bo lubię, bo to sprawia przyjemność, no to jakby skoro nie będzie tej bazy, to...

I tam już tej rywalizacji trochę jest, ale cały czas staramy się dawać taki przekaz z moim zespołem psychologów, że o ten wynik cały czas chcemy się postarać, chcemy o niego zawalczyć.

Ja badawczo podjęłam temat bardziej klimatu organizacyjnego, czyli jaki klimat jest w ogóle w klubie, czyli szerzej, to co rozmawialiśmy wcześniej.

Tak jak wspomniałam, no ja jakby bardziej ten klimat organizacyjny w klubie mnie interesował niż ten sam klimat motywacyjny i ja też tam bazując na teorii bardziej z psychologii społecznej, jeśli chodzi o Big Two,

Dobra, to jeszcze w tym wiaderku z pytaniem, kto tworzy ten klimat motywacyjny, powiedziałaś o sobie trenera, trochę zaczęłaś to rozszerzać na organizację i ja tutaj wrzucę case, który jest bieżącym case'em z mojej praktyki.

Oni będą napędzani właśnie tą rywalizacją i potrzebą dominacji nad innymi.

Natomiast specyfika dyscypliny, no na przykład weźmiemy sobie na warsztat, nie wiem, akrobatkę, gimnastykę, gdzie tam rywalizacja, balet na przykład, rywalizacja jest no dosyć wysokim poziomem, tak?

I też za każdym razem jak podchodzi do rywalizacji, to już układa się jakby w jednym pozycji do przeciwnika, tak?

do każdej rywalizacji ma inne nastawienie, no w zależności od tego, kto jest po drugiej stronie, nie?

Więc jakby tutaj ten ego będzie nam taki rywalizacyjny, będzie bardziej ten, na przykład, jeśli chodzi o zachowania trenera, dążąc do ego, będą, to będzie taki zespół, gdzie wyróżnia się tych lepiej radzących sobie, na przykład te gwiazdy nazwiemy, tak?

Widzimy, że często jakby małe gry albo też formy zabawowe kończą się tym, że jakby dajemy czynnik rywalizacji.

Zastanawiam się nad tym, czy wrzucamy tego wieloryba na stół i mówimy słuchajcie, moim zdaniem mamy klimat zadaniowy, musimy trochę podkręcić rywalizację, tak?

Mój system komunikacji, to jak stawiam, jak ich dzielę w podgrupy, jak stawiam zadania rywalizacyjne.

ale też całej machiny organizacyjno-szkoleniowej, w której ktoś funkcjonuje.

Atmosferę można budować różnymi sposobami i można do tego podejść bardzo świadomie, tak jak Iza o tym opowiada, od strony i praktycznej i badawczej.

Moim i waszym gościem dziś była Iza Huzarska-Rynasiewicz, psycholog sportu, który przyjechał do mnie z Rzeszowa.