Mentionsy

z głęboko zakorzenionych jeszcze takich modernistycznych wizji nacjonalizmu państwowego, ciągłego tworzenia się i konsolidowania tych narodów również po rozpadzie Związku Sowieckiego, pewnych reinterpretacji.

Myślę, że te korzenie przyszłego antagonizmu są bardzo wielowymiarowe i bardzo często mam wrażenie, że są upraszczane przede wszystkim przez propagandę państwową, która wykorzystywała konflikt do prowadzenia wewnętrznej polityki zarówno w Azerbejdżanie, jak i w Armenii po upadku Związku Sowieckiego.

Przez długi czas swoją działalność rewolucyjną prowadzili tam bardzo ważni później w strukturach Związku Sowieckiego działacze, m.in.

i bardzo wiele z tych decyzji administracyjnych, które wówczas zapadły, nie dotyczy to tylko i wyłącznie Karabachu, ale też na przykład Abchazji, oddziałuje w dalszym ciągu i oddziaływała na to, w jaki sposób wyglądały relacje pomiędzy poszczególnymi grupami w momencie upadku Związku Sowieckiego.

Na początku lat dwudziestych została wprowadzona w Związku Sowieckim polityka, która określa się mianem korienizacji, czyli ukorzeniania, można tak powiedzieć, czyli polityki, która w najprostszych słowach sprowadzała się do takiej sentencji, że wszystko miało być socjalistyczne w treści i narodowe w formie.

i w pewnej mierze był ideą narzuconą z zewnątrz, mimo dość dużego aktywu bolszewików lokalnych, którzy później przejęli władzę w całym Związku Sowieckim.

Tak, ta polityka koreanizacji została tak bardzo ładnie nazwana przez Terry'ego Martina i Ronalda Sunnego akcją afirmatywną Związków Sowieckiego, bo to była jakiegoś rodzaju akcja afirmatywna wspierania mniejszości.

W ogóle w całym Związku Radzieckim i tylko na Kaukazie był niejaki J. Hunow, który był pierwszym sekretarzem w Azerbejdżanie i to właśnie w stosunku do ilości ludności republiki te czystki w Azerbejdżanie procentowo przybrały najbardziej krwawy wymiar.

Ta kolektywizacja oczywiście była skuteczna, natomiast to jest bardzo ciekawe, tutaj działa taka długa pamięć, dlatego że chociażby w górskich regionach Gruzji Armenii czy Azerbejdżanu doskonale pamiętano, w jaki sposób te poszczególne pola były podzielone pomiędzy konkretnych gospodarzy i w momencie, kiedy te 70 lat Związku Sowieckiego minęło, podzielono je z powrotem dokładnie w taki sam sposób.

kwestii próby oderwania się od państwa sowieckiego.

Po lewej stronie przedstawiano gruzińskich bohaterów Związku Radzieckiego, a z drugiej strony przedstawiono tak zwanych bohaterów wolności, czyli Gruzinów, którzy walczyli po stronie niemieckiej, między innymi w gruzińskim SS.

Jego historia skończyła się dość tragicznie, dlatego że po II wojnie światowej został skłoniony nie bezpośrednio przez Stalina, ale z jego poruczenia do przyjazdu do Związku Radzieckiego z obietnicą amnestii

Bardzo ciekawą kwestią jest to, że do XX zjazdu komunistycznej partii Związku Radzieckiego Kaukas Południowy uznawany był bardzo często za uprzywilejowany w stosunku do pozostałych republik.

który był pierwszym niesłowiańskim marszałkiem Związku Radzieckiego, ormianin z pochodzenia.

No i w przeciwieństwie do innych miejsc Związku Radzieckiego to były protesty przeciwko destalinizacji.

ponieważ Gruzini czuli, że ich nadreprezentacja, ich wyjątkowa pozycja w strukturach Związku Radzieckiego jest zagrożona.

Odbywały się ogromne protesty w Erywaniu, jednym z największych w ogóle w historii Związku Sowieckiego tego okresu.

Ja rozumiem, że rządy Breżniewa tutaj już są tym okresem, który stanowi podglebie tego, co zdarzyło się ze czasów Gorbaczowa i potem po upadku Związku Radzieckiego.