Mentionsy

W początkach 1942 roku wraz z generałem Andersem Związek Sowiecki opuściło ponad 100 tysięcy Polaków, z czego ponad 30 tysięcy cywilów.

Związek Sowiecki przyjmuje zaskoczony, chyba zaskoczony jednak, atak III Rzeszy Niemieckiej i następuje coś nieoczekiwanego, bo II Rzeczpospolita, która znajdowała się w stanie niewypowiedzianej nigdy wojny ze Związkiem Sowieckim, zaczyna być traktowana jako, może nie bardzo chciany przez Stalina, ale jednak sojusznik.

I generał Anders przecież też jest właściwie wprost wyciągnięty z sowieckiego więzienia.

Generał Anders do wydarzeń, o których mówimy, do zawarciowego kompromisu polsko-sowieckiego był więźniem Łubianki, czyli najbardziej takiego spektakularnego miejsca odosobnienia w Związku Sowieckim przy centralnym placu Moskwy.

Myślę, że to trzeba powiedzieć naszym słuchaczom, że to co się działo jesienią, późnym latem i jesienią 1941 roku było bezprecedensowe, bo po pierwsze w systemie gułag, czyli w tym systemie obozów sowieckich nie było wcześniej w trakcie całego jego istnienia, ówcześnie on liczył sobie już blisko 20 lat założony w czasach jeszcze Lenina, aby tak duża, konkretnie nazwana grupa więźniów została stamtąd wypuszczona, bardzo często bardzo niechętnie, ale jednak wypuszczona.

Tak było jeszcze w okresie tym właśnie sowieckim, rosyjskim.

Tak było w momencie ewakuacji tych wojsk do Azji Centralnej sowieckiej.

No i tak było w Iranie, Iraku i na całym dłudnim szlaku prowadzącym ze Związku Sowieckiego aż na pola bitew kampanii włoskiej.

Powiedzmy sobie w takim razie, Władysław Anders w latach 1941-1942 stoi na czele Armii Polskiej w Związku Sowieckim.

Józef Stalin zgadza się na to, aby ci lepiej, gorzej wyposażeni, umundurowani polscy żołnierze opuścili granicę Związku Sowieckiego.

Natomiast politycznie było to wojsko bardzo niewygodne dla strony sowieckiej, jako że gdyby to wojsko było w stanie dojść do kraju, wyzwolić Polskę, wówczas szanse reżimu sowieckiego na...

Ja myślę, że tutaj postawmy kropkę nad i, bo pan powiedział, że gdyby Polacy pod wodzą Władysława Andersa poszli prosto ze Związku Sowieckiego na ziemię polskie, to po prostu było wojsko silnie patriotyczne, bardzo mocno jednoznacznie antykomunistyczne.

Andersowcom udaje się wyjść ze Związku Sowieckiego i zaczyna się cała epopeja.

Wojsko opuszcza Związek Sowiecki w 1942 roku.

który miał nadzieję, że przez uderzenie w miękkie podbrzusze Europy od strony Morza Śródziemnego uda mu się zmarginalizować czynnik sowiecki na froncie walki z Niemcami.

Ratowania ludzi, którzy przeszli przez gehenne Związku Sowieckiego.

Były w dalszym ciągu w tych samych miejscach, ale już w granicach de facto wrogiego im imperium, jakim był Związek Sowiecki.