Mentionsy

Bo tak naprawdę prawie przez 100 lat mieliśmy jedno, jedyne tłumaczenie, bo ten pierwszy przekład Butenbrocków ukazał się w roku 1931 i dokonała go Ewa Librowiczowa, tłumaczka, o której właściwie nic nie wiemy.

To, co napisałem we wstępie, snując tam pewne dywagacje, ponieważ niczego nie mogłem znaleźć o Ewie Librowiczowej ani niczego o Ewie Librowieckiej, bo jest również niebieski ptak, inny przekład Mana,

Napisała do mnie czytelniczka, której jestem bardzo wdzięczny, ponieważ pani Maria Mostowska wspomniała, że Ewa Librowiczowa faktycznie była, żyła.

Ewa Librowiczowa nazywała się Ewa Teresa Ascher.

Różne dane o niej znalazłem, także jej grafiki, ponieważ studiowała w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Nie wiem, jakie wydania były po 1989 roku, ale podejrzewam, że też stosunkowo duże.

Powiedział pan jeszcze, że Ewa Aszer, czy też Ewa Librowiczowa, bo tak przedstawiana jest najczęściej na stronach tytułowych tych wielu, wielu wydań Budenbroków, że była ona kuzynką Józefa Kramsztyka, a to jest z kolei autor przekładu pierwszej części Czarodziejskiej Góry.

One docierają, ale też są jakoś przesiewane, rugowane.

Dialektów dialekt nie tłumaczymy, ponieważ jego stosunek w języku wyjściowym, w tym języku źródłowym i w języku docelowym, stosunek względem standardu jest zupełnie inny.

Przecież było tutaj pokolenie chociażby naszych tłumaczy, prawda, pochodzenia żydowskiego, jak Kramsztyk czy Librowiczowa, ale także wszyscy inni, którzy byli

Ten żywioł niemieckiego i to, jak on różnie brzmi w zależności od tego, kto, skąd jest, to wszystko, o czym pan przed chwilą mówił, bardzo dobrze wybrzmiewa.

Wreszcie schwyciła pióro, lecz zamiast je delikatnie zanurzyć, wepchnęła je do kałamarza, a potem z wygiętym palcem wskazującym, skłoniwszy rozgorączkowaną głowę na ramię, zaczęła niezgrabnie pisać wznoszącym się odlewa do prawa pismem.

Miała 41 lat, a ponieważ nigdy nie przekładała wagi do wyglądu, chodziła ubrana jak niewiasta ponad 60-letnia.

Aż mademoiselle Popinette oblewała się rumieńcem.

Ja nie wiem, ja mam wrażenie, że tu też pobrzmiewa pewna ironia Mana, bo przecież wiemy, że