Mentionsy

Nagle odezwał się dziadziuś Kowanda, który już od dłuższej chwili przyglądał się nasympionemu kapralowi.

Ej, kapralu!

Nie jesteś ty aby krewnym kaprala Alojzego Palucha?

Kapral poruszył wąsiskami i błysnął oczyma.

Kapral zastępił się i rozejrzał wokoło, żeby żołnierze nie słyszeli tego dziadkowego, grzesznego gadania.

Słuchaj no, kapralu, kusił go dziadek, chodźmy do mnie na stryszek i będziemy sobie opowiadać o tureckiej wojnie.

Z kaprala natomiast, którego tatuś ukradł szablę żołnierzowi Piechaczkowi, mógł być nie lada jaki słuchacz.

I mlasnął tak, że aż kapral się oblizał.

Dziadek z kapralem wzięli z kuchni talerz placków ziemniaczanych i wspięli się na stryszek.

Czy dziadek, czy też kapral Paluch?

Zniknęli generałowie, zniknął kapral.

Wiadomo, nic takiego by nie powiedział, gdyby w pobliżu kręcił się kapral Paluch czy nawet sami generałowie.

Ale generołowie chrapali w kozi obórce, a kapral zmożony dziadkowym trunkiem ze zmęczenia nie mógł się już nawet chępić.

Podniósł się drągal Pacyna, a Pacyna od dawna leżał kapralowi Poluchowi na wątrobie.

Żołnierz ten miał bowiem wąsiska jeszcze potężniejsze niż kapralskie wąsy.

Kapral we dni i w nocy zastanawiał się, co zrobić, aby Pacyna wąsy te utracił.

Ten niezwykły hałas obudził kaprala.

Rudowąs z Czarnowąsem naprzedzie, a za nimi kapral Paluch, dopóki Rudowąs nie zwalił się na ziemię.

– To ty, kapralu!

Kapral odetchnął i zasalutował.

– Żeś ty, kapralu, pozostał przy życiu?

– kapral zastanawiał się pospiesznie.

Za przęgiem powoził kapral Paluch.