Mentionsy

Smolarz Mioduszek wracał właśnie z pracy do domu i, jak to miałby w zwyczaju, zatrzymał się, przysłonił oczy i rozejrzał się wkoło.

— Wyruszyliśmy na smoka, Smolarzu — odpowiedzieli żołnierze i zatrzymali się, by otrzeć pot z czoła.

— zdziwił się Smolarz.

– Ale wystarczą, wystarczą, Smolarzu – uspokoił mioduszka kanonier Tracz.

– upomniał go Smolarz.

Smolarz zaśmiał się.

Smolarz Mioduszek łypnął na dziadka oczyma, tak że mu omal z głowy nie wyskoczyły.

Podnieśli przyłbice, odepchnęli smolarza i jeden przez drugiego pchali się do chałupy.

Pili miód z smolarza i rozmawiali o królewskiej nagrodzie.

Koza smolarza Mioduszka przestała żreć i spojrzała.

Pospiesznie włożył hełm z przyłbicą, chwycił miecz i gdyby przywołany tym okropnym krzykiem Smolarz nie otworzył w tej chwili chlewka, Czarnowąs by, jak Bóg na niebie, tę mioduszkową kozę zabił.

– zaczął krzyczeć Smolarz.

Smolarz zaciągnął was do chlewka, gdzie spaliście do białego rana.

Pochwalił Smolarza Hrabia z wygnanki i pomyślał, że zuch z tego mioduszka.