Mentionsy

I tak kulały i powłóczyły nogami, że pod drewnianą górkę, dokąd armia dotarła przed wieczorem, Rudowąs i Czarnobąs przyjechali na szarym już końcu.

– Królewnę dostanie generał Czarnowąs, a Rudowąsowi część królestwa przypadnie.

Rudowąs i Czarnowąs dostrzegli dym nad chałupą, poczuli woń świeżych placków ziemniaczanych, spojrzeli po sobie i oświadczyli.

I nagle podczas rozmowy Rudowąs zastanowił się niespodziewanie, ile też w walce ze smokiem może polec żołnierzy.

Ach, ach, westchnął szczerze rudowąs.

Z jeszcze większą niechęcią niż na Rudowąsa, spozierał na Czarnowąsa.

Wkrótce więc Rudowąs, który raczej wolał placki ziemniaczane niż dobre napoje, spadł pod stół.

O północy leżał już obok Rudowąsa.

Przykrył jeszcze czarnowąsa i rudowąsa snopkiem słomy, aby ich w nocy chłód nie obudził.

Takich słów Rudowąs i Czarnowąs strasznie nie lubili i kto wie, czy by tego głową nie przypłacił.

Jako pierwszy z dwóch generałów obudził się rudowąs.

Rudowąs parsknął, podrapał się w nos i przewrócił z boku na wznak.

Generał Rudowąs ujrzał wprost nad sobą brodatą kozią głowę, wybałuszył oczy i ryknął – Ratunku!

Rudowąs przymknął oczy i jęknął – Już mnie pożera!

Rudowąs z Czarnowąsem naprzedzie, a za nimi kapral Paluch, dopóki Rudowąs nie zwalił się na ziemię.

Rudowąs podniósł lament.

Oczywiście dodasz do tego, że my, generałowie Rudowąs i Czarnowąs, w tej straszliwej bitwie ze smokiem z królewskiego lasu Bąbelka, poczynaliśmy sobie niesłychanie wprost bohatersko.

Rudowąs i Czarnowąs westchnęli głęboko.

Rudowąs z Czarnobąsem wymienili spojrzenia i westchnęli jak mogli najgłębiej.

Czarnowąs tak barwnie przedstawił spotkanie ze smokiem, że Rudowąs aż skulił się ze strachu.

Rudowąsie, pokaż no, jak tamta bestia stała.

Rudowąs na poczekaniu wytrzeszczył oczy, rozwarł gębę, rozcapierzył paluchy i patrzył tak na najjaśniejszego pana, dopóki mu hrabia z wygnanki nie rozkazał.

No, rudowąsie, otwórz usta.