Mentionsy

Myślę, że widzowie pewnie już widzieli w tytule o kogo chodzi, ale czy słusznie tak oceniam Mieszka II?

I tutaj właściwie należałoby zacząć od takiego właśnie przedstawienia historiograficznych dziejów Mieszka II.

I Dominikani Wincenty jako pierwszy dokonał reinterpretacji wcześniejszych zapisów na temat Mieszka II, ponieważ Wincenty czytał i kronikę Galla Anonima i kronikę Wincentego Kadłubka, więc miał tutaj pewien materiał, jeśli chodzi o opowieści o Mieszku II.

Oczywiście opowiedział o tym przykrym epizodzie związanym z właśnie wpadnięciem Mieszka II w ręce czeskie, o czym jeszcze pewnie będziemy osobno mówić.

Kadłubek nawet starał się jakoś Mieszka II wybronić, ponieważ Kadłubek był znakomitym dialektykiem, to znaczy właściwie bardzo lubił takie paradoksy i przeciwstawne pojęcia.

Ale Mieszka II, który...

Kadubek przejął tutaj opinię Galla Anonima oczywiście i Mieszka II go też pochwalił i napisał taką ładną laurkę o tym, że w sumie to bardzo przyzwoity jest taki władca, który po cudze nie sięga, zadowala się swoim i właśnie rezygnuje z podbojów, bo uważa, że ma wszystkiego pod dostatkiem.

No i od Dominikanina Wincentego, od połowy XIII wieku zaczęło się w którymś momencie nawet ten to określenie gnośny funkcjonował jako po prostu przydomek mieszka drugiego.

To oczywiście ma niewiele wspólnego, bo Galanonim tylko trochę wiedział o panowaniu Mieszka II.

Ale cały szereg zwłaszcza rocznikarskich źródeł z terenów cesarstwa zaczęły być używane dopiero w trakcie nowoczesnych badań i my dziś z innych źródeł więcej wiemy o panowaniu Mieszka II niż średniowieczni kronikarze.

No to wprowadzamy Mieszka II do tej naszej serii.

Najbardziej optymistycznie nastawieni historycy są gotowi założyć, że na bieżąco nawet już za życia Mieszka I takie zapiski były prowadzone.

przyzwoity wizerunek Mieszka II.

Można by powiedzieć, że Tittmar chyba miał więcej sympatii do Mieszka II, podobnie do Mieszka I, niż do Bolesława Chobrego.

Matką Mieszka II była ulubiona, można tak powiedzieć, żona, to też wynika z opowiadania Tittmara, ulubiona żona.

No i Emnilda rzeczywiście była matką Mieszka II i jego młodszego brata Ottona.

Natomiast to, co jeśli chodzi o relacje rodzinne Mieszka II, może nawet przede wszystkim trzeba wspomnieć to, co było zresztą wielką dumą Piastów, jak możemy sądzić z jakim zachwytem o tym pisał na przykład Galanonim i późniejsi kronikarze, to było małżeństwo Mieszka II.

Małżeństwo Mieszka II z siostrzynicą cesarza Ottona III, a więc tutaj rzeczywiście taka koligacja była koligacją, która

Saski, kronikarz z zachodu, wydaje się, że dlatego mógł darzyć sympatią Mieszka, bo był to człowiek światowy, a dlatego mówi o tym, że był to człowiek światowy, gdyż był to, zdaje się, jedyny polski władca przed XIII, XII wiekiem, który umiał czytać i pisać.

Syn Mieszka II, Kazimierz Odnowiciel, wiemy, że pomijając już tutaj legendę o jego mnichostwie, która jest późniejsza, no to jednak od Gal Anonima wiem, że został oddany na naukę do jakiegoś klosztoru.

Natomiast rzeczywiście o wykształceniu i takich właśnie religijnych i może nawet erudycyjnych zainteresowaniach Mieszka II wspomina źródło, które jest zupełnie wyjątkowe.

I to jest właściwie fundament takiego doceniania Mieszka II, które rozpoczęło się gdzieś tam u schyłku XIX wieku, kiedy historycy odrzucili tą średniowieczną tradycję gnuśności i zaczęli właśnie korzystając z innych źródeł

To jest rzeczywiście taki list stanowiący przyczynek do chwały Mieszka II, a jednocześnie zupełnie bezpośrednie potwierdzenie tego, że...

Na tym samym początku, tam zresztą jest mowa o początku rządów królewskich Mieszka II w tym liście dedykacyjnym, no i na tym właśnie początku rządów Mieszko II miał wyraźnie przyjazne relacje z książętami Rzeszy, którzy pozostawali w opozycji

I ewidentnie ten, to właściwie tutaj panuje zgoda historyków, że ten list dedykacyjny i ten dar właśnie pod postacią kodeksu liturgicznego jest właśnie takim wyrazem bliskich relacji Mieszka II i wspierania przez Mieszka II opozycji przeciwko Konradowi II.