Mentionsy

23 listopada 1942 roku okrążenie wokół 6 Armii się dokonało i ono nie oznaczało, że 6 Armia została zamknięta w Stalingradzie.

6 Armia broniła się także na zachód od Stalingradu.

W systemie wojskowym było tak, że istniało oberkommando der Wehrmacht, naczelne dowództwo sił zbrojnych, ale de facto armia dzieliła się na trzy niezwykle samodzielne rodzaje sił zbrojnych, w tym na wojska lądowe, Heer i siły powietrzne Luftwaffe.

Armia Generała Paulusa broniąca się w tym momencie w Stalingradzie była oczywiście Armią Ogólnowojskową Wojsk Lądowych.

Armia Lotnicza Generała von Richthofen.

A zatem 6 Armia dostała rozkaz przejść do obrony na Jerza, bronić tego bardzo dużego obszaru, także bezpośrednio na zachód od Stalingradu, bronić ruin Stalingradu.

Armia musi natychmiast opuścić Stalingrad, że nie ma możliwości zaopatrywania armii, ponieważ na obszarze Kotła było powiedzmy 6-7 lotnisk, ale to jest nieprecyzyjne, to nie były lotniska, to były pola wzlotów.

Ale kluczowe było też pytanie, a właściwie jakich zapasów potrzebuje 6 Armia?

I to jest o tyle ciekawe, że dowództwo 6 Armii już po miesiącu oblężenia na Boże Narodzenie 1942 roku przygotowało raport o tej sprawie, ale i w listopadzie wrzucono hasło, że Armia potrzebuje 500-750 ton zaopatrzenia dziennie.

Według wykazów grudniowych dowództwa 6 Armii, w ramach w tym wypadku 550 ton, armia oczekiwała przede wszystkim dostaw żywności.

Część bardzo szybko była zabijana i pozyskiwano z nich dodatkowe mięso, ale armia jako związek operacyjny potrzebuje koni, chociażby do holowania działu.

Stąd założenie, że armia będzie potrzebowała co najmniej 30 ton paszy dziennie dla koni wojskowych.

Armia jako związek operacyjny nie utrzymuje się dziennie na poziomie 500 czy 700 ton zaopatrzenia.

Armia, która walczy nie zużywa dziennie 100 ton amunicji czy 75 ton paliwa.

Armia, mówiąc o potrzebie 100 ton amunicji , paliwa czy tych wspomnianych przeze mnie blisko 300 ton żywności, podawała absolutne minima na okres krótkotrwały, licząc zużycie własnych jeszcze posiadanych zapasów amunicji i paliw.

Armia zaopatrywana na poziomie 500 ton dziennie mogła utrzymać warunkową zdolność do obrony przez tydzień, dwa, a potem zaczynała się degradować.

Zakładał, że armia nie zdegraduje się do tego czasu, aczkolwiek od razu, jak tylko zostali okrążeni, to mając świadomość utraty większości zapasów żywności,

6 Armia Paulusa pod względem logistycznym zdegradowała się w grudniu, doszła do poziomu uniemożliwiającego skuteczną walkę i stąd w styczniu

Czyli w ciągu realnie 11 dni dowieziono jednorealne dobowe zapotrzebowanie 6 Armii, a więc już w połowie grudnia 1942 roku było wiadomo, że tak naprawdę albo Manstein przebije się swoimi czołgami do Stalingradu, albo 6 Armia umrze.

W momencie kiedy rozpadła się włoska VIII Armia i te lotniska zostały narażone na atak bezpośrednio wojsk lądowych przeciwnika.

To znaczy Paulus 24 grudnia zdał sobie już sprawę w pełni, że teraz rzeczywiście będzie bronił się na jeża w okrążeniu bez nadziei na bliską odsiecz i właśnie wtedy wygenerował z siebie to oczekiwanie 550 ton zaopatrzenia dziennie, chociaż w praktyce potrzebował co najmniej trzy razy tyle, żeby jego armia mogła walczyć w sposób skuteczny.

To faktem jest, że między 12 a 21 grudnia 1942 roku, kiedy 6 Armia czekała na odsiecz, kiedy Manstein szedł jej na pomoc, wtedy osiągnięto najwyższe rezultaty, największą skuteczność w zakresie zaopatrzenia.

Można odnieść wrażenie, że 6 Armia oskarżała 4 Flotę o niewłaściwe zaopatrzenie, a 4 Flota 6 Armię o niewłaściwe zabezpieczenie infrastrukturalne w ramach przyjmowanego zaopatrzenia.

Dowództwo 4 Floty informowało, że zrzuciło tyle i tyle ładunku, a 6 Armia mówiła, nie widzimy tych ładunków, leżą gdzieś w stepie.

W styczniu 1943 roku było, jak już powiedziałem, wiadomo, że 6 Armia zginie.